Zator płucny to groźny dla zdrowia i życia incydent związany z układem krążenia. Jest to nagłe zablokowanie tętnicy przez stały, półstały lub gazowy tzw. materiał zatorowy, przeniesiony w miejsce zaczopowania przez krew. Zator płucny dotyczy zablokowania głównego pnia tętnicy płucnej lub jednego z jej odgałęzień. Zwykle powodem jest skrzeplina przyniesiona z żył głębokich, gdzie miało miejsce zapalenie. Rozległy zator płucny jest zwykle śmiertelny. Chorego może uratować jedynie błyskawiczna operacja polegająca na usunięciu skrzepu blokującego przepływ krwi. Objawy poprzedzające to ból w klatce piersiowej, duszność, zawroty głowy. Objawom tym towarzyszy także kaszel z krwistą wydzieliną. Na zatory narażone są osoby po przebytych zakrzepowych zapaleniach żył, osoby pozostające długo w trwałym unieruchomieniu. Zator może być spowodowany przez inne czynniki np. powietrze. Pęcherzyki powietrza po przedostaniu się do tętnic potrafią zablokować dopływ krwi do tkanek. Do zatoru powietrznego dojść może na skutek nieumiejętnie wykonanego zastrzyku dożylnego. Zator tłuszczowy polega na uwalnianiu się tłuszczu do krwi, który wędrując z jej prądem blokuje naczynie tętnicze na przykład mózgowe lub wieńcowe, zagrażając życiu pacjenta. Na zatory tłuszczowe narażone są osoby po złamaniach kości długich. Badaniem pozwalającym na stwierdzenie zagrożeń ze strony układu żył głębokich jest obrazowe badanie żył metodą Dopplera ( USG żył głębokich ) lub flebografia.